لیلی، مرده بود . . .

قصه نبود ، راه بود ، خار بود و خون .

لیلی ، قصه راه پر خون را می نوشت . راه بود و لیلی می رفت . مجنون نبود .

دنیا ولی پر از نام مجنون بود .

لیلی تنها بود . لیلی همیشه تنهاست .

قصه نبود ، معرکه بود . میدان بود ؛ بازی چوگان و گوی .

چوگان نبود ؛ گوی بود . لیلی ، گوی میدان بود ؛ بی چوگان . مجنون نبود .

لیلی زخم بر می داشت ، اما شمشیر را نمی دید . شمشیر زن را نیز . حریفی نبود . لیلی تنها می باخت . زیرا قصه ، قصه باختن بود .

مجنون کلمه بود . ناپیدا و گم . قصه عشق اما همه از مجنون بود .

مجنون نبود .

لیلی قصه اش را تنها می نوشت .

قصه که به آخر رسید . مجنون پیدا شد . لیلی مجنونش را دید .

لیلی گفت : پس قصه ، قصه من و توست .

پس مجنون تویی!

خدا گفت : قصه نیست . راز است . این راز من و توست . برملا نمی شود ، الا به مرگ . لیلی ! تو مرده ای .

لیلی مرده بود .