بی هیچ دلهره ای

گویی دستان خدا ، دستان او را فشرد

آرام بنده ی من ، سکون تو خوب است ، آرام .

التهاب ، سکون ، خوش آمد زمان ، گرمای عجیب جده

غریبگاهی کاملا آشنا

و آشنا قدم می گذاشت که گویی زادگاه خودش است

زیر چتر های پر از سایه ، زیر سپیدهای پر از نور

نماز ظهر و عصر ، اقامه ای عاشقانه داشت

چه آرامشی ، چه حضوری ، چه گرمایی

به سمت مدینه ، به سمت شهر عشق ، به سمت وادی ایمن ، آرام آرام

در تاریکی شب به مدینه رسید ، مدینه

باورش نمیشد ، باور کردنی نبود

او درست روبه روی گنبد سبزی بود که خاموش بود

اما باز سبزی جاودانه اش ، سبز ترین بود

باورش نمی شد ، احساس می کرد در خلسه ای است که جرئت حتی تکان خوردن راهم ندارد

باورش نمیشد تصویری که روبه روی آن ایستاده بودهمانی است که همیشه ازصفحه جادویی میدید

آنقدر بهت منظره زیاد بود که حس میکرد هنوز از ته دل تکان نخورده

اما به محض این فکر ، تمام صورتش خیس از اشک شد

دلش شکست ، خیس از حیرت

در ورودی شهر ، سلام به گنبد سبز را خواند

همه اشک می ریختند ، ازناباوری ، از مهرخدا ، از مهرحضرت رسول (ص)

او در مدینه بود ، روبه روی بقیع ، مسجد النبی (ص) ، بین الحرمین

عشق را باور کرده بود و های های اشک نیز جوابگوی جوشش عظیم این عشق نبود .

  چشمک عزیز زیارتت قبول